دیروز صبح با هم خونه ایم داشتم در مورد فیلم میم مثل مادر صحبت میکردم.
و از زیبایی مبحوت کننده ای که در سراسر فیلم جریان داره گفتیم.و بازی فرای باور گلشیفته فراهانی!
و مرگ ملاقلی پور که مثل فیلمش قشنگ بود و دلنشین . دلنشین به این خاطر که بعد از بهترین و ماندگار ترین فیلمش رفت و خاطره ای زیبا از ملاقلی پور بر جا گذاشت
و چقدر زیباست که ادم در اوج صحنه رو ترک کنه  و صحنه رو لبریز  از خاطره ببینه
کاش خدا به همه ما این لطف رو بکنه که بزاره هرچی اهنگ قشنگ بلدیم بزنیم و درست بعد از اوج سمفونی زندگیمون دلش واسمون تنگ شه و صدامون کنه و نزاره  فرود اهنگمون خاطره  اوج رو از یاد ها ببره
و از خدا می خوام که بزاره سیوانش اهنگی رو که همیشه دوست داشته بزنه!
اجازه بده اونی شه که همیشه می خواسته
یه انسان!
یه کسی که تونسته یه اشتباه مکرر رو اصلاح کنه!
یه کسی که سنگی رو از پیش پای همنوعانش برداشته باشه
یه کسی که توی زندگیش رنگی از اندیشه هم باشه و کمرنگ از سیاهی روزمرگی

و خلاصه هر وقت از اون بالا نگاش کرد همش ناراحت نشه و یه لبخند کوچولو هم بتونه بزنه . اونوقت هرچه قدر خواست دلش  هوای سیوان بی مرام ،فراموشکار و شیطونش رو بکنه!
که اونم دلش براش یه ذره شده
ولی برای اینکه سبک به خاک تن بده
ازش یه فرصت میخواد
یه فرصت واسه پرواز
واسه اوج گرفتن
و کندن از زمین
الهی امین